Angel’s Thoughts

Φέτος, για τρίτη χρονιά το Beautiful People μαζί με το Εύρηκα Μασσαλίας, διοργανώνουν το Εύρηκα Μασσαλίας The Charity Show. Εκεί όπου η μόδα θα ενωθεί με τη μουσική και 10 επώνυμες γυναίκες θα ανέβουν στην πασαρέλα για έναν σκοπό. Το Beautiful People και πάλι αποδεικνύει πως δεν είναι απλώς το περιοδικό των celebrities, αλλά μπορεί να προσφέρει μέσα από τη μόδα και κοινωνικό έργο, δίνοντας αυτή τη φορά €5.000 στην πρωτοβουλία του Λουκά Φουρλά για τους μικρούς ήρωες στο Παιδογκολογικό Ίδρυμα Ελπίδα.
Αγαπημένη… Μη νομίζεις ότι δεν ξέρω. Ότι δεν καταλαβαίνω ή δε νιώθω. Αλλά πολλές φορές πιστεύεις αυτό που βλέπεις, ή καλύτερα αυτό που σου δείχνουν, και το αποδέχεσαι. Μια εικόνα που εξιδανικεύεται και προβάλλεται επειδή έτσι πρέπει. Για να φαινόμαστε καλά και να γινόμαστε αποδεκτοί από τον κοινωνικό μας περίγυρο. Για να είναι καλά οι γύρω μας.
Γνωστό σκηνικό… βρε καλώς τα παιδιά… Χαχα! Deja vu!! Έρχεται η μικρή με ύφος και περπάτημα «βαριέμαι που ζω». Την καλωσορίζω στην κουζίνα και συνεχίζω ανέμελη τις δουλειές μου.
  • «Μάνυυυ…» ( έτσι με λέει και κάνω εγώ το συνειρμό και φέρνω στο νου μου εκείνο το τεράστιο ζώο στο ice age, μαμούθ νομίζω ήταν. Mα είμαι τόσο χοντρή πια;;;)
  • «Παρακαλώ…»
Και αρχίζει το ποιηματάκι… «Βαριέμαι. Τι να κάνω τώρα;» κλπ κλπ.

Οι μέρες μίκρυναν, ο καιρός άλλαξε, τα τζάκια και καλοριφέρ άναψαν. Στολίσαμε το σπίτι σιγά σιγά και περιμένουμε εναγωνίως τις γιορτές για να ξεκουραστούμε, να περάσουμε όμορφες στιγμές με τις οικογένειες και τους φίλους μας. Μόλις λοιπόν αρχίσουν λίγο τα κρύα, ξεκινώ να πίνω ανελλιπώς τσάι!...

Προσπαθώ κάποιες φορές να φέρω στο μυαλό μου σκηνές από την δική μου παιδική ηλικία. Συνειδητοποιώ ότι  αρχίζουν σιγά σιγά να θυμίζουν παλιά ελληνική ασπρόμαυρη ταινία. Μα μεγάλωσα τόσο; Αυτό το αντιπαρέρχομαι γιατί δε με συμφέρει να το συζητήσω! Αυτό που διαπιστώνω όμως είναι οι τεράστιες διαφορές από την αντίστοιχη ηλικία της κόρης μου και όλων των υπόλοιπων παιδιών του σήμερα! Ήμασταν πολλοί αθώα, ολιγαρκή, συνεσταλμένα παιδάκια…

«Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το γιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι.» Πρέπει να είμαι καλά. Πρέπει να χαμογελάω. Πρέπει να προλάβω. Πρέπει να αντέξω. Πρέπει να πάω. Γιατί πρέπει; Ποιος μου το επέβαλε; Ποιος με προγραμμάτισε μπορώ δε μπορώ να έχω το πρέπει για πυξίδα; Μόνο σε λάθος δρόμο μπορεί...

Πόσο γλυκό και όμορφο να λες και να σου λένε «Σ΄αγαπώ»! Ποιος όμως το εννοεί πραγματικά και ποιος το λέει από συνήθεια και μόνο; Ποιος είναι εκείνος που θα πει σ αγαπώ και θα μείνει μαζί σας για την υπόλοιπη σας ζωή; Δείτε τι ισχύει για τους εκπροσώπους κάθε ζωδίου και κανονίστε την …πορεία σας!
Κοίτα να δεις που τελικά ο καθρέφτης έχει μαγικές ικανότητες! Πόσα χρόνια κοιτάζομαι καθημερινά; Μαντέψτε! Σημασία έχει τι έβλεπα κάθε φορά. Μη ρωτάτε…Είχα όρεξη σήμερα. Και ελεύθερο χρόνο. Χρόνο για μένα. Έμεινα μόνη στο σπίτι και εμπνεύστηκα ένα παιχνίδι. Βολεύτηκα αναπαυτικά μπροστά στον αγαπημένο μου καθρέφτη. Σκοπός μου δεν ήταν να θαυμάσω τη σπάνια ομορφιά μου βεβαίως. Ήθελα να δω τι κρύβεται πίσω από την…εικόνα μου.
Απολογούμαι για τον αγγλικό τίτλο αλλά μόνο έτσι μπορώ να περάσω το μήνυμα....μεταφράζοντας το στα ελληνικά, χάνουν τη δύναμη τους οι λέξεις, χάνεται αυτό το γλυκοειρωνικό υφάκι που συγκεντρώνει όλο το νόημα.  Ας πάμε λοιπόν ακόμα μια φορά να μοιραστώ μαζί σας τις απόψεις μου περί ανθρωπίνων σχέσεων. Ακούμε καθημερινά χιλιάδες ιστορίες για έρωτες, για αγάπες μοναδικά φτιαγμένες για ιστορίες πάθους στα όρια της τρέλας. Πόσες φορές έχουμε ακούσει να μιλάνε για το έτερο ήμισυ με χαρακτηρισμούς όπως ο άνθρωπος μου, το άλλο μου μισό, ο ξεχωριστός, ο μοναδικός. Κάπως έτσι ένοιωθε και η φίλη μου για τον άντρα της , μια δεκαετία πριν.  Όταν ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε το άλλο της τότε μισό, και τα παράτησε όλα για να ακολουθήσει την αγάπη της στην άλλη μεριά του κόσμου, ονειρεύοντας μια ζωή στρωμένη με ροδοπέταλα.