18 Ιούν «Αυτομαστιγώνομαι»
Και κάπως έτσι αποφάσισα να αρχίσω να γράφω ξανά! Πώς;
Με ένα δάκρυ που παλεύει να μην βγει από το δεξί μου μάτι και το άλλο δάκρυ να έχει αρχίσει τη διαδρομή του μέχρι να στάξει στο…πόδι μου! Γνώριμη φάση. Μήπως σου λέει κάτι; Θα ρωτήσεις γιατί ίσως , ή θα χαρείς που για κάποιο λόγο είμαι λυπημένη (πως έγιναν έτσι οι άνθρωποι; Να χαίρονται με τη λύπη σου και να λυπούνται με τη χαρά σου; Αμάν πια!) . Κι όμως δεν είμαι. Απλά είναι από αυτές τις φορές που δεν έχω μια μέρα γεμάτη, που δεν έχω μια λίστα με πολλά κουτάκια να τικάρω. Και τότε ο εγκέφαλός μου αρχίζει να ανησυχεί, μήπως δεν είμαι αρκετά παραγωγική ή αρκετά «χρήσιμη». Κοινώς για άλλη μια φορά «αυτομαστιγώνομαι». Πάντως θέλω να ομολογήσω πως όποτε έχω πει ότι δεν είμαι αρκετά χρήσιμη, το σύμπαν συνωμοτεί και κάπου χρησιμεύω αλλά όχι για καλό.
Τα στρατιωτάκια της ζωής
Σε αυτή τη ζωή, που κατά κοινή ομολογία είναι τόσο μικρή, μάθαμε αρκετοί από εμάς να είμαστε ταγμένοι. Στρατιωτάκια. Να πρέπει να κάνουμε πράγματα, είτε για να αρέσουμε στους γύρω μας και να μας εγκρίνουν, είτε για να ικανοποιούμε τους εαυτούς μας και να μην νιώθουμε τύψεις. Βέβαια, πάλι νιώθουμε τύψεις. Για χίλιους δυο λόγους. Για όσα δεν προλάβαμε, για όσα βαρεθήκαμε να κάνουμε σήμερα, γιατί ξεχαστήκαμε και περάσαμε όμορφα, για…, για…, για… Κουραστικόοοοοοο!!!!! Ψυχοφθόρο!!! Μα γιατί να μην μπορεί κανείς να ζήσει όπως θέλει χωρίς να βάζει στο κάδρο τα πρέπει, τα γιατί, τα μήπως, τα ίσως, τα δήθεν;
Δώσε χρόνο στον εαυτό σου
Ας επιστρέψω στο κυρίως θέμα μας όμως. Νομίζω ότι οι ρυθμοί και οι απαιτήσεις της καθημερινότητας μας έχουν κάνει να φοβόμαστε την ησυχία, την ηρεμία, την χαλάρωση, το «δε θα κάνω τίποτα για την επόμενη ώρα». Χρειάζεται όμως και αυτό. Να δώσεις χρόνο στον εαυτό σου να πάρει μια ανάσα χωρίς χρονόμετρο. Είτε δουλεύεις είτε όχι, είτε έχεις οικογένεια και υποχρεώσεις είτε όχι, δικαιούσαι λίγες στιγμές να αδειάσεις το μυαλό σου, να αναγνωρίσεις τα συναισθήματά σου και να τα αφήσεις να εκφραστούν, να ξεκουράσεις το σώμα σου. Δεν είναι κακό ή επιλήψιμο. Ποιος θα σε κρίνει; Πιθανότατα ο διαβολάκος που κρύβεται μέσα στο μυαλό σου και δεν παύει να σου βάζει φυτιλιές. Πιθανότατα κάποιοι τοξικοί και κακοπροαίρετοι άνθρωποι που πρέπει να διώξεις από τη ζωή σου πάραυτα.
Τα δάκρυα
Άρα λοιπόν; Τα δάκρυα που ανεβαίνουν στα μάτια μου όταν:
– ανησυχώ υπερβολικά χωρίς λόγο για όσα στο τέλος δε θα συμβούν ποτέ,
– όταν πιέζω τον εαυτό σου να είμαι τέλεια σε όλα,
– όταν έχω τύψεις που ζω τη ζωή που θέλω,
– όταν θέλω να ελέγξω το μέλλον που ακόμη δεν έφτασε και δεν παύω να αγκιστρώνομαι στο χθες που πέρασε και δεν αλλάζει,
– όταν δεν αγαπώ τον ίδιο μου τον εαυτό και ψάχνω την αγάπη γύρω μου,
θα ήθελα πολύ να τα αφήσω να στερέψουν και να μην ξανατρέξουν πια για κανέναν από αυτούς τους λόγους. Υγεία μόνο. Αγάπη μόνο. Και πάνω από όλα αυτό-αγάπη! Αλλά για την αγάπη θα μιλήσουμε την επόμενη φορά.
Κάνε μια αγκαλιά
Κάνε μια αγκαλιά κι εσύ στον εαυτό σου. Μια ζεστή, ειλικρινή αγκαλιά χωρίς δεύτερες σκέψεις. Κι αν θες να κλάψεις από χαρά κι ευγνωμοσύνη, καν΄το! Είναι θεραπευτικό. Είπαμε. Τα συναισθήματα δεν τα πνίγουμε. Τα αναγνωρίζουμε και τα αποδεχόμαστε. Χαμογέλα! Πλατιά και αληθινά! Η ζωή είναι μικρή, αλλά μπορεί να είναι όμορφη όσο διαρκεί.
Γιώτα Ροζάνα